Óskabarn Þjóðarinnar

Það er oft gaman að fylgjast með því hvað við Íslendingar verðum yfirmáta gestrisnir og í einhverskonar óskýrðri minnimáttarkennd þurfum að hnýta aftan við nafn þeirra sem heimsækja Landið Ísa og eitthvað "eiga undir" sér að mati þeirra sem prófað hafa "Íslandsvinur" eða "Tengdadóttir Íslands" eða "Tengdasonur Íslands". Eg hef svo sem ekki gruflað þetta djúpt en geri þjóðlega ráð fyrir því að þetta megi rekja aftur í aldir þegar kaldir ferðalangar voru háttaðir ofaní rekkjur heitra heimasæta eða að húsbændur tóku að sér þetta verkefni ef ferðalangur var kvennkyns. Atburðir sem þessir hafa verið ritfærðir í bókum margra svo sem Nóbelsskáldsins Halldórs Laxsness; Paradísarheimt. Af gamalli arfleifð og gestrisni erum við því enn að rekkja hjá gestum sem sökum sterkra vinda hrekjast uppað ströndum vors fagra lands. Það er því mikilvægt að þjóðin safni sem flestum í hóp þeirra sem myndu kallast óskabarn Þjóðarinnar. Mér finnst grátbroslegt að við skulum því vera að eignast eitt óskabarnið enn, nema þetta risabarn sem fæddist ekki alls fyrir löngu og ætti að hafa kennitölu sem endar á 05 fékk kennitölu sem endaði á 43 og er því á sjötugsaldri nýfæddur Íslendingurinn!!!!. Hinir nýbökuðu foreldrar sem er íslenska þjóðin ætla því að takast á við að ala þennan dreng þjóðarinnar upp, verkefni sem aðrar þjóðir hafa gefist uppá og jafnvel bannfært frá sínum löndum. Ég get vel skilið þegar þjóðin setti ríkiskassann á hliðina við að kaupa til baka síðasta geirfuglinn, minnisbækur Snorra Sturlusonar og nú síðast hrútshorn frá Noregi sökum menningarlegs gildis þeirra. Ég sé bara ekki hvernig útbrunninn skákmaðurinn, Róbert Fiddi Sæmundsson Rokk, geti orðið okkur að menningarlegum verðmætum, og tæplega verður hann stoppaður upp af þjóðminjasafninu og ekki trúi ég því að hann verið eitthvað stilltari í íslensku þjóðfélagi en öðrum, meira að segja Keiko fór aftur til Noregs............