Ginið upp og ginið niður

Hvernig sem ég lít málið verð ég meira og meira hissa á öllu því sem þar kemur fram. Krónan á upp leið, styrktartónleikar á niðurleið, tenórinn á útleið, við erum hundleið á ritleið blaðamanna. Mér hefur samt verið upplagt að taka ekki mikið mark á skrifum DV um nokkur mál. En samt er nokkuð ljóst að gengi á einu stykki tenór er frekar hátt. Ekki veit ég hvort mikið er að marka þær ívitnanir sem DV setti fram. En við Íslendingar eigum náttúrulega eftir að gera diskinn hjá Herra Tenór að söluhæsta disk þessi jólin, svona bara til að verðlauna hann fyrir hræsnina. Einhvern veginn leit ég alltaf svo á að styrktartónleikar fyrir krabbameinssjúk börn væri málefni sem flytjendur myndu varla taka túskilding fyrir. Og meira að segja var ég svo bláeygður og ljóshærður að ég hélt að kirkjan tæki ekkert fyrir svona uppákomu. Núna skil ég betur þennan taumlausa áhuga flytjandans og kirkjunnar að standa í þessu veseni. Þetta hefur verið þeim báðum mikilvægur tekjustofn, og lítið annað en árslaun kennara eða verkamanns duga til að fá tenórinn til að opna ginið í einn og hálfan tíma. Að vísu dugði þessi upphæð einnig til að opna á mér ginið svo eins var á með okkur komið að því leiti að ginið á mér féll niður og ég kom ekki upp orði en tenórsginið glenntist uppá gátt og ruddi úr sér gleði og græðgis fögrum tónum. Mér finnst að framvegis á styrktartónleikum eigi manni ekki að vera afhent efnisskrá heldur verðskrá þegar maður kaupir miðann sem maður heldur að renni óskiptur til styrktar góðum málefnum en ekki til styrtar Ítölskum Mafíum