Samvistarafmæli

í gær var merkisdagur þegar við hjónin áttum 9 ára samvistarafmæli. Þetta er þannig tímatal að á þessum degi hófst samvist okkar, sambúðin sjálf hófst nokkrum mánuðum seinna. Ég væri örugglega ekki að færa þetta í orð ef ég væri ekki minntur árlega á þessa staðreynd. Sem sagt fyrir níu árum var sagt við mig "þú ferð ekkert án þess að ég komi með" Og enn þann dag í dag eru þessi skilaboð í fullu gildi. Ég fór til Vestmannaeyja og Auður kom með. Ég fór til Englands og Auður og börnin komu með. Við höfum átt stórskemmtilega tíma saman. Nóg um það. Ég stundum velti því fyrir mér afhverju konur er svona góðar í að muna tímatöl og dagsetningar. Það virðist vera einhver brennandi áhugi hjá þeim að muna uppá hár hvað hver einstaklingur eldist mikið, þær hafa mjög sterka öldrunarrýni!. Eins og það sé eitthvað sem fólk vill rosalega vera minnt á. Móðir mín blessunin hefur gert þetta í gegnum tíðina að hringja í okkur til að minna á að hinir og þessir misnátengdir manni eigi nú afmæli og gott væri nú að hringja í þá í tilefni þess. Ég man að hún gerði þetta líka við bræður sína. Ég er ekkert að kvarta yfir því að hafa svona sjálfvirka áminningarþjónustu. Ég held að hún sé bara nýhætt að skrifa í jólakortin "Kveðja Addi, Jonna og strákarnir. Það er allveg ljóst að við karlpeningurinn höfum að stórum hluta þörf fyrir svona ítarþjónustu. En ftjótt skipast veður í lofti og svo var einnig í sumar. Þá átti hún merkisafmæli og þá var sagan önnur helst mátti ekki gera neitt í málinu og þetta var allveg hræðilegt. Talan ógurlega. Leitaði allra leiða til fá sér hulduhöfuð svo hún gæti farið hulduhöfði. Bræður hennar hinsvegar náðu sér á strik í staðinn og mundu vel að hún ætti afmæli og ortu til hennar lymrur og vísnabrot til áminningar. Kannski eldist þessi öldrunaráhugi af manni...........hver veit.....eða man....