Minnisleysi

Mikið á maður nú góða að. Það verður seint sem maður getur ekki mært þá eitthvað. Eitt af því sem maður nýtur góðs af eru strákarnir á Arnarfellinu, hálfsmánaðarlega fæ ég 7 kg poka af fréttum og auglýsingum. Og svo gluggar maður í blöðin og sér hvort nokkur sem maður þekkir er í minningargreinum moggans og fygist vel með því hvað er á tilboði í Bónus í Fréttablaðinu. Þeir telja þetta mjög gagnlegt fyrir okkur til að viðhalda orðaforða og þekkingu á því sem er að gerast í landinu góða. Ekki gott að koma heim eftir útlegðina hálfblekktur á máli, sem ég held að gerist nú seint hjá okkur því miðað við hvað við tölum mikið getur þessi þjálfun og þekking ekki tapast og ólíklegt að við endum í mállískum Gísla á Uppsölum. En minnisleysi hefur verið að gera vart við sig hjá mér síðastliðin 38 ár ekkert held ég sem er óeðlilegt. En mig rak í rogarstand þegar ég las í Mogganum, úr síðasta skipapoka, að systkinin á Núpsstað, þau Hannesbörn Filippus 94 ára og Margrét nýorðin 100 ára, myndu mæta vel eftir Kötlugosinu 1918?????? Ég man ekki einu sinni hvar ég setti húslyklanna í gær!!. Þau segja það hafa verið mikinn ljósagang og heiðskýrt.....Ja hérna...að hana minnir klukkan fjögur síðdegis??? Ja mikil óskup. Mér finnst þetta nú bara svo krúttlegt sérstaklega af því að með greininni er mynd af þeim systkinum og Margrét lítur nú ekkert út fyrir að vera hundrað ára. Nei þó ég ætti lífið ða leysa gæti ég ekki tiltekið ákveiðnn dag og sagt til um hvernig veðrið var klukkan fjögur síðdegis.