Við höfum nú gesti hjá okkur frá Íslandi, þar sem bróðir minn og fjölskylda lenti hér á Miðvikudaginn og verða hjá okkur í tæpa viku.  Ég staulaðist heim eftir ferð til Færeyja á Fimmtudagskvöldið.  Þar hafði ég verið eins og áður sagði í nokkra daga í dásamlegu veðri og naut þessa að drekka 20 kaffibolla á  dag!!!.  Því hvar sem maður kom var boðið uppá kaffi, svart.  Jæja þeir eru yndislegir blessaðir og það var rosalega fallegt þarna bara eins og á Austfirðum og ekki er stressinu fyrir að fara hjá þeim.  Þeir voru kannski líka extra afslappaðir því nú var að byrja hjá þeim Olavsvoka.  Og þá er ekki hægt að ná í nokkurn mann í heila viku.  Ég verð nú að segja að dugnaður er í þessu fólki sem telur 45000 mans og heldur úti fullbúnu þjóðfélagi á þessum harðbýlu eyjum.  Það styttist í fríið hjá okkur og áætlað er að fara til Íslands 4 Ágúst og til baka aftur 30 ágúst þó verða þarna nokkrir dagar í vinnu en aðalatriðið er að við náum Flateyjarviku, ættarmóti, gæsaveiði, golfmóti og Vestmannaeyjum og sumarbústað og öllu hinu, vel skipulagt já alveg uppá mínútu.  Jæja verð að þjóta.

Flöskuskeyti á fjöru

Aldan gljáfrar við hvítan rennisléttan sandinn og og ekki báru að sjá svo langt sem augað eygir út á fagurblátt hafið. Eini skugginn er frá pálmatrjám sem vaxa á bakkanum. Sólarhitinn hlífir engu og ekki er vindi fyrir að fara til að kæla þá er þurfa að afbera daginn þar til myrkur skellur á og gerir vistina loks bærilega og hitastig fellur næginlega til að hægt sé að fara á stjá og safna ávöxtum eða skutla fisk til að borða. Skyndilega verða pírð augun þess vör að eitthvað raskar þessu bláa slétta flaueli sem sjórinn líkist. Augun reyna eftir fremsta megni að stilla skarpleika sinn til að ná mynd á þetta litla fyrirbæri sem líður upp að sandinum en sökum litarleysis hlutarins og skerandi glampa sem kemur á hlutinn þegar hann vaggar í vatnsborðinu er það heiglum hent. Augun hafa nú ásamt restinni af búknum sem þau tilheyra staðið á fætur og augnablik þarfnast sólbrenndur líkaminn stuðnings pálmatrésstofnsins til að halda jafnvægi enda ekki hreyft sig í margar stundir þó ekki sé klukkum til að tjalda á svæðinu hefur hann fylgst með sólinni lúsast yfir sjóndeildarhringinn frá því hún kom upp. Hann heldur af stað niður bakkann og berar iljarnar kiprast undan sjóðheitum sandinum þegar hann gengur. Sandurinn hefur ekki getað leitað skjóls undann miskunarlausri sólinni. Það er því kærkomið þegar hann nær fjöruborðinu og getur látið svalandi sjóinn leika við fætur sér þegar hann veður dýpra eftir þessum glampandi hlut. Flöskuskeyti!? Hann áttar sig áður en hann tekur flöskuna upp og sér miðann sem er inní henni, leynir vonbrigðum sínum því vissulega hefði verið gaman að hafa í henni dreitil af víni frekar en skráfþurrann upprúllaðann pappírinn. Í skugganum undir tréinu nær hann að slá miðann úr flöskunni og hún mun síðan fá hlutverk sem vatnsbirgðaílát. Með uppglennt augun sér hann að miðinn er fyrir hann og á honum stendur að Happdrætti Háskóla Íslands hefur endurnýjað miðann hans með beingreiðslukerfi bankanns. Það er ómögulegt að berjast gegn þessu láni hans. Þetta er þessi fíni inngangur því í dag fékk ég svona skeyti á E-maili þegar ég fékk frá frænda mínum í Ljósavatnsskarðinu póst sem hann sendi af stað 8 ágúst í fyrra eftir að hafa ráðist til atlögu við tölvuöldina og fjárfest sér í svona galdratæki. Ég þakka sem sagt fyrir flöskuskeytið. Mér þótti mjög vænt um að fá það og vonandi fæ ég eins og lofað er í póstinum fréttir frá þeim því það hafa oft verið skemmitlegir pistlar sem hann hefur skrifað.

Fundir og mannfagnaðir

Konan mín á afmæli í dag og er XX gömul, það sendur því til hér í kotinu að prúðbúast og og fara bæjarleið á matsölustað í félagsskap fleira fólks. Þessi elska verður fallegri með hverjum deginum og er ern vel. Hún hélt hér mikinn kvennfélagsfund í gær þar sem samankomu margar af fínustu konum bæjarins þe. íslenskar eða 18 stykki og skröfuðu, leystu vandamál heimsins og þeirra sjálfra og snæddu saman hádegisverð sem var í aðalrétt Lasagna. Allt í góðu með það. Ég hlakkaði til að koma heim og fá skófirnar úr fatinu. Nú getur verið stutt bil á milli tilhökkunar og kvíða, því að við mér blasti heilt togarafat og annað til af lagsagna. Ég sá mér ekki annað óvænna en að ráðast á fatið í gærkveldi til að reyna útrýma þessum óskupum af matseðli næstu vikna. En þó að ég fengi dygga hjálp frá nágranna mínum hér í hverfinu til að torga skepnunni þá var ennþá eftir 2/3 af fatinu þegar ég kom á fætur í morgun og ég fór til vinnu minnar með heimatilbúið nesti sem var að sjálfsögðu Lagsagna, Þetta át ég í hádeginu í dag og hef verið að hugsa um þetta allann daginn hvernig ég geti endað þesssa Ítölsu daga sem viðrast vera sestir að á heimili mínu. Sko Lasagnað er ekki vont, bara reglulega gott, já frábært, en það er samt ágætt og nauðsynlegt að hafa fjölbreytni í matarræði manns og ég get ekki hugsað mér að fara á salernið og skíta lagskiptri Ítalskri kjötkássuköku í heila viku. En svona hendir mann þegar konan manns ætlar bara að hafa nóg (þið hafið nú allir heyrt þetta "bara hafa nóg"). Þegar ég fermdist fyrir 22 árum síðan þá ætlaði mamma mín að hafa "bara nóg" af kökum. Við fluttum ári seinna og þá var ennþá verið að éta fermingarkökur og líka svei mér þá þegar við fluttum svo sex árum seinna aftur, Jahá hún stóð nú lengi fermingarveislan hans Bjögga. Svipað gerðist þegar við tókum að okkur að vera ráðsmenn á býli afa míns og ömmu, ég og mamma, ég man nú ekki alveg hvaða ár þetta var en líklega í kringum "78-9. Ég sá sem sagt um sauðburðinn og móðir mín var stöðvarstjóri á símstöðinni og átti að sjá mér fyrir fæði einnig. Hún var eins og svo oft kemur fyrir kvenþjóðina heltekinn að því að vera í einhverjum kúr. Svo til að sleppa sem léttast við uppihaldið á mér þá bara eldaði hún 10 lítra af sveskjugraut. Sveskjugrautur er svakalega góður svona einu sinni til tvisvar ársfjórðungslega, En ég sinnti bústörfum því það var sauðburður og og skaust svo inn til máltíða þegar færi gafst. Þetta var svo sem í lagi og næsta dag sagði ég heldur ekki neitt en svo fór þetta að verða vandræðalegt og ég kunni nú ekki við að vera kvarta við móður mína þar sem hún þurfti á andlegum stuðningi að halda í takmarki sínu. Ég man að á fimmta degi gékk ég til búrs og leit sárum augum á dallinn sem stóð þar á hillu vel hálfur ennþá. Þegar ég kom svo til hádegisverðar var enn búið að skammta mér sveskjugraut í disk. Ég fékk einhvern innri styrk og tók diskinn mér í hönd labbaði mér inn á klósett og hellti innihaldinu í klósettið og sturtaði niður. Kom svo fram aftur þar sem móðir mín stóð og horfði undrandi á mig og spurði mig því næst hverju þetta sætti. "Ég er bara orðinn leiður á að vera þessi milliliður" sagði ég. ÉG held ég hafi fengið pylsur um kvöldið.

Ég á bróður sem hefur verið nokkuð iðinn á þessu ári í að líta við á slysó í Reykjavik og síðast þegar hann fór var hann sjóðíllur yfir þjónustunni, enda skiljanlegt þar sem fastakúnnar eiga að vera með forgang líkt og hjá öðrum fyrirtækjum ekki satt? Jæja við eyddum löngum tíma á Prisncess Diana of Wales Hospital hér í Grimsby á Fimmtudaginn þar sem ég fór forðum eftir fræga nauðlendingu á gasgrilli sveitunga míns hér. Svo er að Örvar Óli fékk sýkingu í neglur á báðum þumalfingrum eftir sull og drullumall í froskatjörninni hér,hvað maðurinn var bara að sinna sínum búverkum og það vettlingalaus. Ekkert með það að neglurnar drápust báðar og hafa síðan verið á undanhaldi fyrir nýjum og sprellilifandi arftökum sem þrýsta sér fram. Allir sem eihvern tímann hafa misst neglur vita hvað það er ógurlega sárt þegar nögl rifnar uppfrá holdinu sem undir er, nú veit ég að mamma er komin í keng hún fær alltaf svo hrikalega í hnéin þegar svona lýsingar. Ekkert nema að Auður hringir í mig um miðjan dag og álýtur að við skulum fara með drenginn á Sjúkrahús til aðhlynningar eða öllu heldur til aflimunnar. Svo ég drattast heim og við höldum svo af stað allt stóðið til að ljúka þessari tilvist naglarinnar. Og við skráum okkur inn á A & E (accidents & emergency)bráðavaktina. Og svo tekur við hin mikla bið og eftir hana fáum við að tala við lækni og hann er af indversku bergi brotinn og lítið er nú hægt að hrósa ensku kunnáttu hans en við fáum að lokum hans yfirlækir sem einnig er af indverkskum uppruna og þó heldur meiri túngumála maður en lærlingurinn hans. Upphefjast nú miklar bollalegginar um hvort kippa eigi af eða teypa fast. Örvari brestur hugur og neitar að láta kippa af svo planið er að teypa fast. Og þá tekur við önnur löng bið eftir að hjúkka sjái sér fært að taka grisju og teyp sér í hönd og húa að sárinu. Þegar svo þar að kemur hefur Örvari vaxið ásmeginn og hann til í aflimunina. Þá rís hjúkkan uppá afturfæturnar og segir sig bara eiga að teypa og engar refjar með það. Við förum sem sagt aftur í bið og nú lengri en áður og að lokum fáum við lækni sem talar þessa fínu Ensku og segir það pindingu að versta tagi að ætla að láta 5 ára gutta ganga í gengum aflimun. Bara teypa og bíða, hún fer. Ja mikil var hans viska og nú bíðum við aftur og nú tók biðin ekki nema 1 og hálfan tíma og ég var búinn að missa þolinmæðina þegar loksins var kallað í Örvar og teypun tók litlar 7 mínútur og þá hafði dvöl okkar á Spítalanum staðið yfir í 4 tíma. Og þykir ekki slæmt. Það besta er að við þurfum að borga í bílastæði við spítalann og Auður hafði farið þarna um morguninn að sækja ný innlegg og þegar við komum aftur um miðjan dag notum við miðann aftur og svo fór Auður í miðjum biðtímanum og kom svo í þriðja skiptið og enn á sama miðanum. Þannig að hann borgaði sig vel þessi bílastæðamiði. Háfgerður skiptimiði, Bjarni ha?

Jú Nú er reglulega gaman að fylgjast með umræðuinni þar sem Enskir fjölmiðlar eftir mikið jabpl og jamm og fuður hafa úrskurðað Bresk íþróttalið Loosers of the world. og hefst nú upptalningin: Fótbolti,úr leik. Rugby úr leik, Tennis úr leik, eina vonin sem eftir er er langhlauparinn Paula Radcliff sem verður að reyna að hysja uppum þá brækurnar á Olympíuleikunum. Það hefur því verið grátið ómældum tárum á áhorfendabekkjum þar sem enskir rassar hafa vermt stólsetur og sólsetur árangurs hefur farið fram. VÁ þvílík setning. Ég náði því að gera allt vitlaust á skrifstofunni í gær áður en ég fór heim þegar ég sagði þeim að markið hefði verið dæmt af vegna ólöglegrar blokkeringar. Bang allt fór úr límingunum svo ég snéri mér bara við og fór í helgarfrí. Ég las hér í morgun í frægu slortímariti að rekstur konungsfjölskyldunnar kostaði sem nemur 2 mjólkurglösum á dag fyrir hvern Breta, hafði þetta komið fram í fréttatilkynningu frá konungshöllinni. Ja hvað skal segja. Þá er hér kominn af stað umræða um jeppamenningu Breta og vilja menn fara að skatta þetta sérstaklega. Við höfum nú búið við jeppamenningu til margra ára á Fróni og því skemmtilegt að sjá hverning Bresk stjórnvöld ætla að leggjast gegn þessari skjalatöskujeppamennsku sem nú tröllríður sérstaklega Lundúnarsvæðinu. Það svosem er mikið snjóléttarar hér á Enskum heiðum en á fjalldrapavöxnum heiðum Íslands, "Bröttumbrekkum" og "Almannaskörðum". En brátt líður að því að grasafræði íslenskra fjallvega heyrir sögunni til og fyrir vikið verði meiri kunátta meðal almennings um jarð og setlög vegna tíðra ferða um jarðgöng sérstaklega austanlands, Já austfirðingar eru nútíma hellisbúar á lúxusjeppum.