Innréttingar

Mikið er margt skrýtið og hvernig menn geta leiðst áfram í hégómleikanum, eða þetta segi ég sem er bara kannski svona sár með það sem ég las í Fréttablaðinu um það að Unnur Birna væri orðin andlit íslenska hestsins? Ég var nefnilega um helgina í bússtaðnum fyrir austan fjall og starði inní öll hestagerði að leita að Unni Birnu, náði í staðinn augnsambandi við 37 hross í Árnessýslunni en ekkert þeirra leit út eins og ungfrú heimur fyrir mér. Annars ætlaði ég ekkert að skrifa um þetta heldur að nú erum við hjónin búin að teikna eldhúsinnréttingu í hreiðrið okkar nokkrum sinnum og breyta og bæta við, snúa, færa, hætta við og fresta þó nokkrum sinnum. Mér fannst að þetta væri svona hrikalega erfitt verkefni sem ég væri alveg að ljúka þegar nýr vinkill myndaðist á hugmyndinni og sigurinn hvarf útí buskann. Á nokkrum vikum hefur innréttingin á teikningunni breyst úr hvítri, í hvíta háglans og svo núna síðast í Eikar innréttinguna, skápar hafa breyst úr opnanlegum í útdraganlega og þaðan í skúffur. Möguleikarnir eru óendanlegir og IKEA er tilvalinn heimur til að gera meðalheilbrigðan og greindan karlmann að óstöðugum einstakling með óljósar skoðanir, lítið sjálfsmat, dreymandi skúffufronta og skápahurðar um nætur ýmist háglansandi eða eikarlitaðar. Ég bara get ekki beðið eftir að fara að velja höldur og borðplötu.