Pólitískt fjölkvæni

Ekki veit ég hversu stór prósenta þjóðarinnar er í framboði um þessi misseri en það hlýtur að koma fram á skjálftamælum þegar þetta alþingiskosningarrodeo fer um sveitir landsins í atkvæðakappakstrinum mikla. Mér finnst aldrei hafa verið fleiri en nú sem ásælast það að komast á þing. Enda velborgað innistarf í boði þar sem líkamlegs atgerfis er ekki krafist og starfsöryggi er meira en gerist og gengur. Eftirlaunasamningar bærilegir og starfsumhverfið allt á Íslensku, áhyggjur af því að vera leystur af hólmi með erlendu vinnuafli óþarfar. Einhvern veginn hefur þetta þróast í þá átt að vera meira svona lýðræðislegt. Þá á ég við að flokksmenn geta kosið frambjóðendur í þau sæti sem þeir óska sér í prófkjörum. Uppstillingarnefndirnar, Sovésku, heyra sögunni til að mestu, og eina sem minnir á kommonistma eru elliærir Rauðflokkafélagar sem eru einskonar hjáróma dauðateygjur kaldastríðsins á Íslandi í þessum hleranafarsa sínum. Verst, afsakið ég meina að sjálfsögðu, best, er að það hverfur nánast í umræðunni um félagasstarf aldraðra í Hvalfirði. En víkjum að fyrirsögninni. Einhvernveginn virka sjálfstæðismenn í Reykjavík rosalega margir en ef rýnt er í allar þessar smámyndir af þeim í blöðunum sem styðja nú hinn og þennann, þá er þetta allt sama fólkið. Villi Borgó sker sig þó heldur úr því hann styður bara báða þá sem bjóða sig í fyrsta sætið í Reykjavik. Það er erfitt að vera sætasta stelpan á ballinu og verða elska þá báða svo maður noti þekkta sjálfstæðisflokks samlíkingu. Villi er því sekur um pólitískt fjölkvæni.