Ég á bróður sem hefur verið nokkuð iðinn á þessu ári í að líta við á slysó í Reykjavik og síðast þegar hann fór var hann sjóðíllur yfir þjónustunni, enda skiljanlegt þar sem fastakúnnar eiga að vera með forgang líkt og hjá öðrum fyrirtækjum ekki satt? Jæja við eyddum löngum tíma á Prisncess Diana of Wales Hospital hér í Grimsby á Fimmtudaginn þar sem ég fór forðum eftir fræga nauðlendingu á gasgrilli sveitunga míns hér. Svo er að Örvar Óli fékk sýkingu í neglur á báðum þumalfingrum eftir sull og drullumall í froskatjörninni hér,hvað maðurinn var bara að sinna sínum búverkum og það vettlingalaus. Ekkert með það að neglurnar drápust báðar og hafa síðan verið á undanhaldi fyrir nýjum og sprellilifandi arftökum sem þrýsta sér fram. Allir sem eihvern tímann hafa misst neglur vita hvað það er ógurlega sárt þegar nögl rifnar uppfrá holdinu sem undir er, nú veit ég að mamma er komin í keng hún fær alltaf svo hrikalega í hnéin þegar svona lýsingar. Ekkert nema að Auður hringir í mig um miðjan dag og álýtur að við skulum fara með drenginn á Sjúkrahús til aðhlynningar eða öllu heldur til aflimunnar. Svo ég drattast heim og við höldum svo af stað allt stóðið til að ljúka þessari tilvist naglarinnar. Og við skráum okkur inn á A & E (accidents & emergency)bráðavaktina. Og svo tekur við hin mikla bið og eftir hana fáum við að tala við lækni og hann er af indversku bergi brotinn og lítið er nú hægt að hrósa ensku kunnáttu hans en við fáum að lokum hans yfirlækir sem einnig er af indverkskum uppruna og þó heldur meiri túngumála maður en lærlingurinn hans. Upphefjast nú miklar bollalegginar um hvort kippa eigi af eða teypa fast. Örvari brestur hugur og neitar að láta kippa af svo planið er að teypa fast. Og þá tekur við önnur löng bið eftir að hjúkka sjái sér fært að taka grisju og teyp sér í hönd og húa að sárinu. Þegar svo þar að kemur hefur Örvari vaxið ásmeginn og hann til í aflimunina. Þá rís hjúkkan uppá afturfæturnar og segir sig bara eiga að teypa og engar refjar með það. Við förum sem sagt aftur í bið og nú lengri en áður og að lokum fáum við lækni sem talar þessa fínu Ensku og segir það pindingu að versta tagi að ætla að láta 5 ára gutta ganga í gengum aflimun. Bara teypa og bíða, hún fer. Ja mikil var hans viska og nú bíðum við aftur og nú tók biðin ekki nema 1 og hálfan tíma og ég var búinn að missa þolinmæðina þegar loksins var kallað í Örvar og teypun tók litlar 7 mínútur og þá hafði dvöl okkar á Spítalanum staðið yfir í 4 tíma. Og þykir ekki slæmt. Það besta er að við þurfum að borga í bílastæði við spítalann og Auður hafði farið þarna um morguninn að sækja ný innlegg og þegar við komum aftur um miðjan dag notum við miðann aftur og svo fór Auður í miðjum biðtímanum og kom svo í þriðja skiptið og enn á sama miðanum. Þannig að hann borgaði sig vel þessi bílastæðamiði. Háfgerður skiptimiði, Bjarni ha?