Handrukkanir

Ég gladdist yfir því að Jói Ben Sheriff í Reykjanesbæ líður ekkert dóphyski í sínu umdæmi. Og æðir inn á meinta hasshausa og handrukkara með þvílíkum ógnarsvip að þeir stökkva fram af svölum dópgrenjanna. Svona hreinsanir eiga bara að vera jafntíðar og maður fær fréttablaðið inn um lúguna. Ég sat yfir þessari frétt og dáðist af Lukku Láka Keflavíkur og hans mönnum taka Daltonbræður í gegn og enn reikaði hugur minn og ég fór að velta fyrir mér hvernig lífeyrisréttindi eru hjá starfstéttinni handrukkarar. Og þá almennt hjá þessum hópi fólks sem lifir og hrærist í kókaín fylltum BMW bílum. Ég ímynda mér að vistin verið ekki bærileg á Grund eða Hrafnistu með sífellda ógn hangandi yfir mér, að ég sem tannlítill, hárlaust og rýrt gamalmenni verð tekin fyrir af handrukkurum elliheimilanna, neyddur til að taka lýsi í stórum stíl, heypt úr dekkjum hjólastóls míns, brugðið fyrir mig fæti í göngugrindinni eða hvað veit ég svosem hvaða aðferðum þeir beita til að ná af manni ellilífeyrinum. Ég velti fyrir mér hvert sé "ganga"verðið á þvagsýrugigttöflum eða svefntöflum á elliheimilinum og hvort fyrir enda gangsins sé lagt fyrir utan stærsta herbergið, leðurklæddum hjólastól á krómgjörðum og með stærri rafgeymi en aðrir geta fengið í gegnum Tryggingarstofnum...................