Fundir og mannfagnaðir

Konan mín á afmæli í dag og er XX gömul, það sendur því til hér í kotinu að prúðbúast og og fara bæjarleið á matsölustað í félagsskap fleira fólks. Þessi elska verður fallegri með hverjum deginum og er ern vel. Hún hélt hér mikinn kvennfélagsfund í gær þar sem samankomu margar af fínustu konum bæjarins þe. íslenskar eða 18 stykki og skröfuðu, leystu vandamál heimsins og þeirra sjálfra og snæddu saman hádegisverð sem var í aðalrétt Lasagna. Allt í góðu með það. Ég hlakkaði til að koma heim og fá skófirnar úr fatinu. Nú getur verið stutt bil á milli tilhökkunar og kvíða, því að við mér blasti heilt togarafat og annað til af lagsagna. Ég sá mér ekki annað óvænna en að ráðast á fatið í gærkveldi til að reyna útrýma þessum óskupum af matseðli næstu vikna. En þó að ég fengi dygga hjálp frá nágranna mínum hér í hverfinu til að torga skepnunni þá var ennþá eftir 2/3 af fatinu þegar ég kom á fætur í morgun og ég fór til vinnu minnar með heimatilbúið nesti sem var að sjálfsögðu Lagsagna, Þetta át ég í hádeginu í dag og hef verið að hugsa um þetta allann daginn hvernig ég geti endað þesssa Ítölsu daga sem viðrast vera sestir að á heimili mínu. Sko Lasagnað er ekki vont, bara reglulega gott, já frábært, en það er samt ágætt og nauðsynlegt að hafa fjölbreytni í matarræði manns og ég get ekki hugsað mér að fara á salernið og skíta lagskiptri Ítalskri kjötkássuköku í heila viku. En svona hendir mann þegar konan manns ætlar bara að hafa nóg (þið hafið nú allir heyrt þetta "bara hafa nóg"). Þegar ég fermdist fyrir 22 árum síðan þá ætlaði mamma mín að hafa "bara nóg" af kökum. Við fluttum ári seinna og þá var ennþá verið að éta fermingarkökur og líka svei mér þá þegar við fluttum svo sex árum seinna aftur, Jahá hún stóð nú lengi fermingarveislan hans Bjögga. Svipað gerðist þegar við tókum að okkur að vera ráðsmenn á býli afa míns og ömmu, ég og mamma, ég man nú ekki alveg hvaða ár þetta var en líklega í kringum "78-9. Ég sá sem sagt um sauðburðinn og móðir mín var stöðvarstjóri á símstöðinni og átti að sjá mér fyrir fæði einnig. Hún var eins og svo oft kemur fyrir kvenþjóðina heltekinn að því að vera í einhverjum kúr. Svo til að sleppa sem léttast við uppihaldið á mér þá bara eldaði hún 10 lítra af sveskjugraut. Sveskjugrautur er svakalega góður svona einu sinni til tvisvar ársfjórðungslega, En ég sinnti bústörfum því það var sauðburður og og skaust svo inn til máltíða þegar færi gafst. Þetta var svo sem í lagi og næsta dag sagði ég heldur ekki neitt en svo fór þetta að verða vandræðalegt og ég kunni nú ekki við að vera kvarta við móður mína þar sem hún þurfti á andlegum stuðningi að halda í takmarki sínu. Ég man að á fimmta degi gékk ég til búrs og leit sárum augum á dallinn sem stóð þar á hillu vel hálfur ennþá. Þegar ég kom svo til hádegisverðar var enn búið að skammta mér sveskjugraut í disk. Ég fékk einhvern innri styrk og tók diskinn mér í hönd labbaði mér inn á klósett og hellti innihaldinu í klósettið og sturtaði niður. Kom svo fram aftur þar sem móðir mín stóð og horfði undrandi á mig og spurði mig því næst hverju þetta sætti. "Ég er bara orðinn leiður á að vera þessi milliliður" sagði ég. ÉG held ég hafi fengið pylsur um kvöldið.