Ekki þó hinsta kveðja

Ég hef alltaf borið ómælda virðingu fyrir líkfylgdum, þó ég sé ekki fylgjandi og viti ekkert hver fari þar um í hinstu ferð sinni. Mér finnst sjálfsagt að stoppa heypa allri rununni framhjá og votta þar með virðingu mína. Það er svona mín hluttekning í sorg fylgjenda þess látna. Líkbílar hafa líka þetta ofboðslega virðulega yfirbragð og þeir líða áfram svo mjúkt og yfirvegað. Kannski er það hluti af virðuleikanum að þessi oftastnær Amerísku dollaragrín sem mann hefur dreymt um en aldrei haft efni á, verði manns síðast bílferð. Í sumar var ég að keyra um Laugarlækjarhverfið og kom að biðskyldu og þá rennir eftir Sundlaugarveginum kolsvartur Kadilack og með öllu sínu virðulega yfirbragði og stóískri hinstu ró. Ég set mig því mínar fínustu hluttekningar stellingar og sit eins hljóður og ég get í grænu Toyotunni minni meðan fylgdin færi hjá. Svartklæddum bílsjóranum veitti ég ekki neina sérstaka eftirtekt enda enginn sem ég man eftir sem hefur þetta mikilvæga hlutverk að aka líkbíl. Hóflega kurteisislega horfi ég útundan mér á Amerískt gljábónað stálið nálgast og hluttekningin mín er nú orðin magnþrunginn ég mér fannst ég bara þekkja orðið þann látna nokkuð vel svo djúpt var ég kominn, tíminn fannst mér standa í stað. Það var því frekar óþægilegt þar sem ég var þarna einn í minni grænu Toyotu þvert á þessa fylgd, sem var mér samt orðin svona nátengd þegar kadilackinn snarhægði á sér á móts við vinstra framljós Toyotunnar minnar og sveigir að henni. Ég hrekk upp og skil ekki hvað getur hafa orðið til að raska svo hræðilega þessari ferð líkbílsins, augum mínum skotra ég á bílstjórann sem var nú teygður þvert yfir farþegasætið og veifandi þar örmum brosandi aftur fyrir eyru. Var þetta þá ekki vinur minn Óli Jói á ferðinni en ekki í verkefni þó. Maður býst aldrei við því að vera veifað úr líkbíl er það?