Hálsakot

Í gær horfði ég lítinn dreng pýndan af fullorðinni manneskju. Alveg satt. Sat á biðstofunni hjá klipparanum mínum og fylgdist með þegar blessað barnið engdist sundur og saman í keng undann vélklippum rakarans þegar þær sörguðu neðsta hluta hársins í hálsakoti drengsins. Og ég minntist þeirra daga þegar við hið hárprúða fólk úr Ljósavatnshreppnum fórum skipulagðar ferðir til Húsavíkur á fund Rúnars klippara. Mikið afskaplega var mér ílla við þann mann og hvernig hann gat verið heila helvítis eilífð að "snyrta" með klippum sínum hárlínuna í hálsakoti mínu. Ég held að ég hafi ekki haft neitt sérlega næmari kítltaugar en gengur og gerist. Ég gruna hinsvegar Rúnar klippara verið lengur með þennan hluta verksins en aðra. Oft var þetta meira verk en nú til dags, því við bræður vorum oft frekar tregir til að fara í þessar hárskerðinarferðir. Enda, sjáðu, var þetta á gullaldar árum síða hársins. Og við vildum frekar fylgja þeim tíðaranda sem Lög ungafólksins færði okkur í gegnum svart hvítt útvarp en að hlaupa um með praktíska sveitaklippingu. Mig minnir að þetta hafi verið cirka 3 skipulagðar ferðir á ári og svo kom kannski ein og ein inná milli. Rétt til getið, farið var; vor, haust og fyrir jól. Þegar ég skrifa þetta sé ég ennþá fyrir mér uppröðunina á borðinu fyrir framan rakarastólinn á horni borðsins var svona glervasi með krómloki í honum blár vökvi og þar voru 10-15 greiður í bleyti og aflúsun. Tjakkanlegur rakarastóll með brúnu áklæði og svo var sett fjöl yfir armana á honum svo að höfuð barnsins stæði uppfyrir bak stólsins. Eins og gerst hafi í gær man ég þetta. Þetta sannar að slæm reynsla barns brennir sig í minningu þess. Ekki veit ég hvort blessaður rakarinn hefur ennþá yndi af því að pína börn, ég efast um að hann sé ennþá starfandi.