h�rna er svo einn g��ur til a� lyfta munnvikunum. �a� var ung og falleg st�lka sem var svo ni�urdregin og hrygg a� H�n �kva� a� binda endi � �etta allt og fyrirfara s�r me� �v� a� st�kkva � h�fnina. H�n st�� � hafnarbakkanum og �egar h�n �tla�i a� st�kkva kemur til hennar ungur sj�ma�ur og spur�i hana hvers vegna h�n v�ri a� gr�ta. H�n sag�ist �tla a� fyrirfara s�r. Honum fannst �a� synd og sag�i vi� hana a� h�n hef�i miki� a� lifa fyrir. Skipi� mitt siglir til Amer�ku � morgun, ef �� vilt skal �g lauma ��r me�. Hann f�r�i sig n�r st�lkunni og t�k utan um hana og hv�sla�i a� henni,"ef �� ver�ur g�� vi� mig ver� �g g��ur vi� �ig". "J�" sag�i St�lkan hverju hef �g a� tapa. Um n�ttina lauma�i hann henni um bor� � skipi� og faldi hana � einum bj�rgunarb�tnum. Hann f�r�i henni annar slagi� mat og drykk og � hvert skipti elsku�ust �au heitt og innilega. �rem vikum seinna var skipstj�rinn � venjulegri eftirlitsfer� og fann hana � bj�rgunarb�tnum. Hann spur�i hana hva� h�n v�ri a� gera �arna. H�n sag�i honum eins og var a� sj�ma�urinn v�ri a� lauma henni til Amer�ku en � sta�inn sv�fi h�n hj� honum. �� sag�i LALLI "�� hefur veri� pl�tu� laglega n�na �etta er HERJ�LFUR"