Óskhyggja og árangur
Mig hefur alltaf langað að vera góður í einhverju, bara einhverju. Það hefur mér ekki auðnast ennþá, allavega fylla afrekaskrár mínar ekki margar bókahillur. Ég sá fljótt að hástökk, langstökk og hlaup yrðu mér seint til frægðar svo ég reyndi að taka stefnuna á eitthvað hæggengnara ss golf og heitapottasetur. Golfið hef ég verið viðriðinn nú í ein 4 ár án frægðar eða árangurs. Ég hef prófað flestar golfkúlutegundir án þess að þær lendi margar á brautum og hef ég ekki séð að ein tegund skari framúr annari hvað varðar beint flug. Ég réði mér því kennara til að líta á þetta vandamál kúlanna nú á vordögum fyrir sumarhretið sem nú gegnur yfir. Vorum við báðir hinir bröttustu við fyrstu kynni um að hægt væri að leysa vandamál mitt á golfsviðinu. Nú gamlir hundar hafa verið tregir til náms hingað til og eru enn held ég. Jú hann Jón hafði á mér tröllatrú og þóttist sjá bata merki og jafnvel árangur á þeim tíma sem hann gaf sér til að snúa mér á réttar brautir. Sálfræði stríð hans við mig bar árangur og ég var fullur sjálfstraust og ánægður með mig. Líkt og Jörundur hundadagakonungur hélt ég af stað á laugardaginn síðasta í golfmót sem haldið var á Akranesi við mikinn vindstyrk og vosbúð. Enn og aftur hófu kúlurnar sinn einleik og flúðu völlinn leituðu hælis í tjörnum og skurðum sem mikið er af þarna á Akranesvellinum. Ég var að niðurlotum kominn, bældur, hrakinn, kaldur og forskalaður þegar ég eftir margar tíma labb og leit náði dyrum golfskálans. Í nokkrar mínútur var ég að ná áttum og fingrunum af hurðarhúninum, og gerði mér óljósa grein fyrir því að fullt af fólki var komið þarna í sama ástandi. En þarna á Skaganum hlaut ég mín fyrstu verðlaun í golfi. Það var nefnilega dregið úr skorkortum og þá vann ég snakkpoka. Ég mun því halda áfram að keppa í golfi, en mikið helvíti er kalt á Íslandi í dag.
