Kjötsúpa á Fjöllum

Nú situr maður hér og meltir gómsæta kjötsúpu og þetta er sko annar í kjötsúpu. Hún var nefnilega soðinn í gær í 8 lítra potti. Við gerðum líkt og áður og buðum fólki með okkur, aldrei að skilja útundan. Svo núna var ég að næla mér í afganga af þessu undrafæði. Börnin eru nefnilega í afmæli og konan í skólanum svo ég er hér einn og nýt þess að sötra og stynja yfir þessu. Að mínu mati er nefnilega kjötsúpa svona athöfn meira en matur. Maður setur sig í stellingar og undirbýr sig vandlega fyrir innbyrðingu. Fyrst þarf að áætla hvort maður tekur einn eða tvo poka úr frosti, því það sýður enginn kjötsúpu fyrir bara eitt skipti. Sem sagt úr frosti dag fyrir suðu. Það þarf; rófur, gulrætur, lauk, mikið af súpujurtum, kjötkraft, hrísgrjón, salt, pipar og mikið af vatni. Svo kemur algjört hernaðarleyndarmál sem er handeringin. Sumir setja hafragrjón í súpuna. Sko þetta er kjötsúpa en ekki hafragrautur, það verður allveg að vera á hreinu. Síðan eftir að þetta hefur verið borið á borð þá á hver og einn að fá að hafa sína hentisemi um neyslu. Og þá koma oftast í gegn ýmis ættareinkenni. Sötr, smjatt, stunur og guð má vita hvaða skemmtilegheit verða sýnileg. Ég ætla ekkert að hafa fleyri orð um þetta, en staðinn segja ykkur frá því þegar ég ók Þýskum ferðamönnum um hálendi Íslands í tjaldferðalögum. Þá var sko eldað í tjöldum og einnig sofið. Í þessari tilteknu hópferð háttaði þannig til að ég var með Austurískan "gæd" og þýskan kokk, eða það var drengurinn kallaður. Blessaður drengurinn kunni ekki að smyrja brauð, svo á 10 degi eftir að hafa étið mest þurrt hrökkbrauð og drukkið með því lemmon fanta. Tók ég af skarið á Akureyri og keypti kjötsúpuefni og sagði hópnum sem taldi 38 manns að ég myndi elda um kvöldið á Hveravöllum. Ég sá við svo búið gæti ég ekki komið með hópinn nær hungurmorða til Reykjavikur aftur. Og ég eldaði svo kjötsúpu handa hópum um kvöldið í tjaldi á Hveravöllum á köldu ágústkvöldi. Afganginn bárum við svo í kalda ferðalanga á reiðhjólum sem höfðu tjaldað nálægt okkur í algjörri heppni. Ég er viss um að blessuð súpan hefur bjargað miklu því um nóttina gerði vitlaust veður og tjöld fuku og við vorum búinn að ná mestöllu sama um 04,30 um morgunin og haldin af stað til byggða til að leita skjóls fyrir þeim stormi sem geysaði þarna. Já Íslensk Kjötsúpa á örugglega líftóruna í mörgu íslensku mannsbarninu og einnig þýsku eins og þarna var.

Lyfjapróf

Nú lokið olympíuleikum heilbrigðra í Aþennu. Og allt gott um það að segja. Eða er það. Aldrei hafa fleiri fallið á lyfjaprófi en einmitt þá þessum leikum. Það er að verða álíka erfitt að komast ódópaður í gegnum íþróttaferillinn og lífið. Það eru margar sérkennilegar íþróttagreinar sem keppt er í á ólympíuleikum og ég hallaði höfði mínu undir flatt þegar ég sá samhæfðar dýfingar, sundballet og rómverska glímu. Þetta með glímuna fékk mig ekki til að halla höðinu undir flatt heldur kíttaðist það niður í hálsinn á mér og ófrýnileg gretta geyflaði á mér andlitið, hnéin krepptust saman og ég greip um djásnin á mér til að verjast þeim samúðarsársauka sem yfir mig helltist. Þessi glíma virðist mér ganga út á að kasta sér á andstæðinginn og ná á honum hreðjataki og halda því. Það er náttúrulega fullnægðar sigur, því ég myndi ekki einu sinni depla auga ef svona vöðvaköggull eins og þessir karlar eru, myndi kasta sér á mig og læsa krumlum sínum um djásnin hennar Auðar. Ég myndi ekki vilja mæta heim eftir 3 vikur í Aþennu til hennar Auðar minnar með risastórann kælipástur á mikilvægasta stað mínum. Þá er nú hollara að keppa í dráttarvélaakstri, línubeitningu svo ekki sé minnst á að leggja á borð eins og við gerum á Landsmótum UMFÍ. Þá sér maður ekki fyrirsagnir í blöðum eins og "Ólöf Þórguðmundsdóttir 55 ára úr Héraðsambandi Suður Þingeyinga sem keppir í uppförtun féll á lyfjaprófi þar sem agnir af lýsistvennu fundust í sýni hennar, þykir sýnt að með neyslu þessa hafi hún öðlast skarpari hugsun og styrkari bein og þannig skapað sér verðlaunasæti í keppninni og í framhaldi hefur lyfjanefnd UMFÍ sett hana í keppnisbann".????? Nei svona gerist ekki sveitinni hjá okkur. Talandi um lyfjaneyslu íþróttamanna þá var hér heljarprógramm um daginn um meinta steraneyslu Dúfna. Já já þetta eru ekki prentvillur ég er ekkert að grínast það gerist svo margt í útlandinu sem ekki gerist í sveitinni heima sem betur fer. Meinatæknar á vegum kappflugsdúfnasamband Bretlands, skriðu um dúfnabyrgi um daginn og söfnuðu dúfnadriti í glös, þar sem grunur lék að sumir dúfna eigendur gæfu dúfum sínum stera til að auka þol og hraða hjá þeim. Hvað verður næst; vaxarræktarkeppni Dúfna?????

Þar sem rigningi fýkur

Nei. Þetta er ekki titill á nýrri mynd eftir Hrafn Gunnlaugsson, "Þar sem Hrafninn flýgur enn og aftur". Ég kom heim til mín eftir nærri viku fjærveru til Íslands og Færeyja í gær. Það er vinalegt að koma til Færeyja, jú og líka Íslands. Það geysaði gríðarlegt vatnsveður þegar við lentum í Færeyjum og rigningin var lárétt og upprétt. Jú hún kom lárétt á okkur á vindhraða 24 m/sek og svo fauk hún líka upp af götunum vegna vindhraðans. Nú getur maður sagt sem satt er að það hafi ringt uppí nefið á manni. Vatnsveðrin voru svo mikilfengleg að "Elstu menn voru dregnir fram úr rykinu til að muna ekki annað eins". En svo birti upp og sólin skein daginn eftir og þá kom fegurð Eyjanna fram í öllu sínu veldi og landslagið sem deginum áður hafði kallað fram drungalegustu draugasögur og sagnir, lék í staðinn við hvern sinn fingur og Eyjaskeggjar voru léttari á brún og brag. Frændur vorir eru með rólegri þjóðum sem ég hef bæði séð og heyrt af og eitt af tilsvörum þeirra er; "Thað kemur alltaf meiri tími". Ég hvet alla sem ekki hafa komið til Færeyja að láta verða af því og njóta og upplifa þetta afslappaða Eyjasamfélag í nokkra daga. Það væsir ekki um þann sem þangað fer því matagerð og aðbúnaður er fyrsta flokks og auðvelt að ferðast um Eyjarnar sem eru götóttar af jarðgöngum eins og oststykki og allir vegir malbikaðir. Maður hefði þurft aðeins meiri tíma á Íslandi en það kemur seinna fyrst og fremst að reyna að ná fyrsta flugi til Englands aftur til að vera ekki alla helgina á þvælingi. En eins og á öldum áður á Íslandi þegar einhver átti leið í kaupstaðinn þá var hinn sami þjóðnýtur af sendingum til og frá. Svo maður var hlaðinn af fatnaði til Íslands og frá Íslandi var maður hlaðinn af ýmiskonar íslenskum nauðþurftum svo sem Flatkökum, kavíar, heimagerðum ömmusultum, opali, tópasi og fleiru. Allt er þetta varningur sem auðvelt er að ferðast með þó skal gæta sín á að vera ekki með flatkökurnar innpakkaðar í álpappír. Ég myndi ekki vilja reyna að útskýra fyrir Enskum tollyfirvöldum og dómstólum að hér væri um aldargamla brauðhefð að ræða og eingöngu væri ætlað til átu en ekki reykingar.

Hvítir sokkar

Um síðustu helgi varð ég þeirrar ánægju njótandi að mér var boðið í golf á einum besta golfvellinum hér í Grimsby, svona heldrimannavelli. Ég hróðugur stökk til og klæddi mig upp í tiheyrandi búning til iðkunar þessa sérkennilega leiks. Sökum hita urðu fyrir valinu stuttbuxur og kragabolur því síkt er algjörlega ómissandi við að slá kúlur með járnstöngum. Ekki veit ég hver fann það út en þetta eru mikil fræði og nú til dags er ekki hægt að slá golfkúlu öðruvísi en skrýðast kragabol. Ég hélt síðan af stað en hafði andartaks viðdvöl fyrir framan spegilinn til að athuga hvort þetta væri nú ekki í lagi. Venjulega er ég ekki mjög snobbaður þegar kemur að klæðaburði og það var einnig nú. Drapplitaður kragabolur, brúnar stuttbuxur og sökum hitans hafði ég farið í kvartsokka sem varla sáust uppúr golfskónum og á höfðinu var dökkblá icelandair derhúfa. Sem sagt týpískt haust með dökkt óveðursský yfir sér. Þegar komið var á á heldrimannavöllinn sem ekki alveg er gefið að spila á þurfti allra fyrst að skrá sig inn og það er gert í "PROsjoppunni". Einstök verslun þar sem fá má ýmsa hluti tengda þessari íþrótt. Allt frá kylfum ef hinar eru ekki að spila nógu vel til nýs fatnaðar ef einhver skildi nú sjá annann á vellinum í eins fötum og yrði hræddur um að tekið yrði á þeim mannavilt. Svo má fá þarna golfbolta og þá erum við farin að tala um eitthvað sem er nær mér því ég spila sjaldnast með sama boltanum lengi því þeir vilja stinga af eftir upphafshögg mín sem eru gríðarlega löng og ekki alltaf bein. En í þetta skiptið var það ekki það sem ég hafði ætlað mér að versla heldur vatn sem er algjörlega nauðsynlegt á göngu um þennann 7 km langa völl. Þarna stend ég sem sagt og bíð eftir að fá afgreiðslu þegar "PROsjoppuafgreiðslumaðurinn" kemur labbandi á móti mér virðandi fyrir sér þennan golfspilara sem þarna stóð með vatnsflösku í hvorri hendi; snjóhvítir leggir hverfa uppí brúnar stuttbuxnaskálmarnar og fyrir ofan við það er þreklegur og íturvaxinn efri hlutinn hulinn drapplitum kragabol og eftir væntingfull andlit með bláa derhúfu ofan á öllum herlegheitunum, mér fannst ég vera bara allt í lagi. Þegar hann er að verða kominn að mér rennur á hann æði og hann fer að ryðja útúr sér alls óskiljanlegum frösum um fótaburð og útbúnað sem allt hljómaði eins og hebreska fyrir mér. Ég er eitt stórt spurningarmerki í framan og eftir yfirlestur þennan er honum enn ljóst að ég þykist ekkert skilja og hann hefur því fyrirlesturinn aftur, bara eins og hann sé á þularlaunum hjá RUV. Ég var hinsvegar búinn að átta mig hvað var að. Sokkarnir mínir fóru eitthvað í taugarnar á honum, sokkarnir sem varla sáust uppúr skónum voru nefnilega gráir. Gráir sokkar eru bannvara ef menn ætla að vera í suttbuxum. Annað hvort að fjarlægja buxur eða sokka. Ég setti upp bláu augun og ljósa hárið og sagði nú ekki kannast við þessar reglur þar sem í kaldri löndum væri ekki mikið spilað í stuttbuxum og því enginn að amast yfir lit undirfatnaðar þess sem þar spilaði. Ekki virkaði það sem skyldi. Þá reyni ég að fara þá leiðina að ég væri nú ekki með lager af fatnaði með mér þarna á vellinum til skiptanna. Þá hýrnaði yfir "PROsjoppufótabúnaðarsérfræðinginum" og hann skellti á mig ég get reddað þér sokkum og án fleiri orðalenginga var komið sokkapar í hendur mér. FERMINGARKIRTILSNJÓHVÍTIR UPPHÁIR SOKKAR. ÉG fór útfyrir sjoppuna og settist á bekk og skipti út kvartsokkum mínum fyrir þessa útvöldu sokka "fótabúnaðarsérfræðingsins". Hafi ég verið álappalegur fyrir var þetta meiri hryggaðrmynd því samkvæmt reglunum verða þeir að vera strekktir upp á miðja kálfa. Þessi íþrótt kemur mér alltaf meira og meira á óvart Það er sem sagt ekki heldur leyfilegt að slá kúlur með járnprikum nema vera í hvítum uppáháum sokkum

Veðurbreytingar

Það var sem við manninn mælt að við vorum varla kominn um borð í Express vélina þegar góðaveðrið kvaddi og haust hryssingur helltist yfir Fósturjörðina. Við hins vegar erum svo einstaklega heppin að hér hefur bara verið bíða síðan við lentum og td akkúrat þá var 18°C á Stanstead flugvelli. Við komumst heilu og höldnu í Vindbelg og beit síðan í vinnu og leikskóla daginn eftir ég og Ragna, til að fyrirbyggja allan miskilning þá fór ég í vinnuna og Ragna í leikskólann. Munurinn var bara að Ragna hafði fengið stöðuhækkun og fluts yfir á æðri deild en stóllinn minn og embætti var óbreytt. Strax kvöldið eftir var farið að huga að landareigninni og það var augljóst að ráðast þurfti á lóðina og slá grasið sem náði Rögnu í hné sem er kannski ekki rosalega hátt á okkar hinna mælikvarða. Það rifjaðist upp fyrir mér að í Mývatnssveitinni var sagt að Vogungar byrjuðu alltaf slátt þegar grasið var komið yfir hvítu röndina á gúmmískónum þeirra. Svo út með relluna og togað í gang reynt var að slá í öllum hæðarstillingum og allt kom fyrir ekki, vélin erfiðaði þessi óskup með þetta og maður komst næstum einn hring og þá var safnarinn orðinn fullur. Það fór að síga í bæði mig og vélina, ég byrjaði að svitna og vélin að lykta. Það bjargaði geðheilsu minni og vélbúnaðinum að slátturvélin varð bensínlaus og aukabyrgðir voru uppurnar. Við héldum því í gær eftir vinnu ég og börnin að kaupa meira eldsneyti til að geta klárað verkefnið og er það bráðnauðsynlegt því lóðin lýtur út eins tuggin útúr kú. Meira hvað þetta gras getur sprottið. Það er fleira sem sprettur og nú standa eplatré okkar og perutré nágrannans í blóma og þegar hafa verið gerðar eplakökur úr eigin uppskeru. Þá er bara eftir að taka okkar toll af perutréinu það gerir hlutina bara meira spennandi. Síðan er það helst af veðurfréttum að það spáir bara blíðu áfram frameftir helginni. Sjúm hvað hrekkur á lyklaborðið um helgina.

Hversdagsleikinn er aftur til staðar

Við höfum nú stigið Íslenskum fótum á enska grund aftur eftir velheppnað sumarfrí. Allveg var dásamlegt veður okkur til heiðurs allann tímann og fjölskyldan undi sér vel á Fróni og var farið vítt og breytt um landið. Allt tekur nú enda og svo er einnig með frí og líka mitt þó ótrúlegt megi virðast. Eitt sem ekki gekk upp á Íslandi var gólfspilun mín en hún var afleit og veit ég ekki hvort það var kylfum eða golfvöllum að kenna. Eins og ég sagði frá áður en ég hélt til Íslands þá fór höggafjölda mínum verulega fækkandi áður en það er eins með mig eins og aðra íslenska íþrótamenn sem fara "erlendis" til keppni það tekur sig alltaf upp gamalt óstuð og árangur verður ekki til að skrá á síður sögunnar samanber handboltalandsliðið nú. Þóreyju Eddu ætla ég samt að undanskilja hér því hún stóð sig eins og hetja. Við feðgar stofnuðum til golfkeppni í sumarbústaðalandi föður okkar nú í ágúst og var mál manna að gera þetta að Árlegu móti sem að sjálfsögðu yrði lokað. Jú lokað af þeirri einföldu ástæðu að þar sem við erum þrír eins og er sem eitthvað höfum vaðið um velli og tekið upp þökur með golfjárnum okkar gætum þá allir fengið verðlaun. Síðar munu fleiri öðlast keppnisrétt í þessu lokaða feðgamóti en ekki fyrr en við hinir gömlu höfum haft einkarétt á verðlaunum í nokkur ár. Nú ekki þarf að birta hér langan lista af úrslitum en ég hlaut bronsverðlaun í þessu móti og get því sagt með stolti að ég komst á verðlaunapall í mótinu. Ég tók einnig þátt í viðskiptamannamóti hjá Samskip í slíku mótum hef ég haft þá reglu að það sé réttvís kurteisi að "leyfa" kúnnanum að vinna. Þá var farið í Gæsaveiði og nurluðum við félagarnir saman einum 20 gæsum og tveimur Minnkum, svo var líka tekinn Lundi og þá fer nú kistann að verað búsældarleg í Vindbelg hjá okkur. Börnin tóku vaxtarkipp eins og við mátti búast þegar þau loksins komast í fæði hjá ömmum sínum, svo það hefur ekkert breyst eins og var í sveitinni í gamla daga að við fengum borgarbörnin send á vorin föl og guggin með nýjan leður fótbolta og sendum þau síðan sælleg með síðuspik í borgina aftur að hausti með brytjað lamb í farteskinu sem sumarkaup, kannski lopapeysu og sprunginn fótbolta. Þessi sumarblíða sem við fengum gerði okkur bara gott og við eigum þessa sólarminningu eitthvað frameftir hausti.