Það stefndi í þrjú partý hjá okkur um þessa helgi en þau urðu sem betur fer bara tvö. Annað þeirra afdrifaríkt þó. Nokkrar fjölskyldur eru að fara til Íslands og því var boðað til kveðjuhófs og var það haldið á norðurbakkanum. Þarna var fjöldi manns innlendir og erlendir. boðið var uppá grill og glæsilegan mat og svo borðað í í garðinum. Allt gekk þetta vel fyrir sig og fólk fékk sér á diska inní borðstofu og fór svo út í garðinn. Og hið sama gerði ég nema að ég fór útí garðinn með stæl. sko stæl! Með fullann matardisk í annari hendi og glas í hinn lagði ég af stað tilasamlætis við aðra gesti hófsins. Rekur ekki minn maður tánna í þröskuldinn og það er ekkert með það að ég fer út um hurðina með höfuðið á undan og reyni á alla kanta að ná jafnvæginu, mistíg mig svo á þrepinu fyrir framan hurðina og er nú orðin gott sem láréttur á þessu ferðalagi mínu, en hélt ennþá á diskinum og glasinu. Einhvern veginn eru lögmál heimsins þannig að allt sem fer einhvern tímann á flug verður að lenda og þar var ég enginn undantekning. Stóri gallinn var bara að í lendingarlínu minni var gasgrill ca 300°C heitt og á það var stefnan tekinn og þar stöðvaðist ferðalagið með miklu hviss hljóði og gufustrók þegar drykkurinn úr glasinu sullaðist yfir sjóðandi heitt grillið. Ég brölti á fætur og hélt ennþá á diskinum og glasinu. Hjúkrunarfólk statt í veislunni dreif að og það hlustaði ekki á neinar mótbárur og ég var á ljóshraða kominn undir vatnskrana í eldhúsinu og kældur. Eftir smá stund gat ég komist að til að segja þeim að ég væri nú allt í lagi, mér leist nú ekki meira en svo á að farið yrði með mig uppá spítala til aðhlynningar og Bráðavaktar þáttur rann fyrir augum mér með hjartahnoði og læknatungumáli sem vikilega gerir mann smeikann. Ég fór því og fékk mér aftur á diskinn þó kvalinn væri af brunasárum á hendi, tognuð liðbönd á ökla vinstra meginn og húðlaust hné hægra meginn. En þetta er nú allt að gróa og bólgur og verkir að minnka. Engu að síður var ég með glæsilegustu innkomuna í þessu partýi eða var það útför?

Það hefur gengið á með sól og sumri síðustu daga jafn vel svo að maður hefur þurft að leita skjóls undan verstu sólardembunum. Við vígðum tjaldvagninn um síðustu helgi og héldum áleiðis til þorps sem heitir Woodhall Spa og er hér 45 mín akstur suður af Grimsby. Þar áttum við bókað stæði í eina nótt í garði sem hefur allt sem til þarf að gera manni lífi notalegt, sundlaug golfvöllur, útitafl, bowlvöllur, leikgarður, pub (að sjálfsögðu)leiktækjasalur, minigolf, trambolin, veitingastaðir, búð og svo framvegis. Maður bakkaði bara á stæði og tengdi rafmagn og setti yfir ketilinn spennti upp sólstólinn hlammaði sér niður stundi "oh dear" og hellti sér uppá te. Hvað er Breskara? Vantaði bara kúluhattinn og regnhlífina. Nei annars þetta var nú ekki svo einfalt, að vísu tók það mig ekki langann tíma að tjalda vagninum það er ég búinn að gera svo oft hér heima í innkeyrslunni. Það er helvítis fortjaldið. Hvað er þetta með mig og heflvítis fortjöld á tjaldvögnum. Ég get sagt ykkur að ég hef takmarkaða þolinmæði í að tjalda fortjöldum og ég held að ég hafi ekki nema einu sinni tjaldað fortjaldinu á vagni foreldra minna og hefur hann verið notaður í nærri tuttugu ár. Ég er viss um að sá sem hannaði súlusytemið fyrir fortjald situr inni fyrir vikið. Þvílík ósköp, en upp fór þetta allt á endanum og tók ekki nema 1 klst í þetta skiptið. Þetta var voðalega notalegt og til marks um það,voru börnin svæfð um 1/2 níu að venjulegum sið og við höfðum hugsað okkur að spila síðan scrabble hjónin og næsta sem er vitað að Auður leit á klukkuna og hún var 1/2 sex að morgni og ég kom til meðvitundar litlu seinna. Svona gerir ferska sveitaloftið okkur gott og þetta var voða huggó. Nú er bara að finna út hvernær við getum farið aftur af stað með fasteignina okkar. Auður ætlað að setja myndir úr útilegunni á albumið okkar á tölvunni svo fólk geti skoðað þær þar.

Jáhá ég er kominn í sumarlitinn minn eftir helgina það er eldrauður af sólbruna. Sólin baðaði okkur un helgina og tók ekkert fyrir það. Það er svona þolanlegt hitastigið 25-30°C og temmileg sól. Um helgina var eins og áður er nefnt hin árlega söngvakeppni sem ég held að engir fylgjast jafn stíft með og Íslendingar og Þjóðverjar. Bretum er nokkuð sama um þessa vitleysu alla saman og láta ekki pint úr hendi falla til að fara horfa á þessi óskup. Enda ekki skrítið hvað var þetta sem sigraði? Það er náttúrulega svona hefð á Íslandi að fylgjast með þessu, því til margra ára var þetta með því skásta sem sýnt var á Íslenska imbanum fyrir utan engu útsendinguna á fimmtudögum og þú varst hvort eð er búinn að borga fyrir. Það eru ein mestu mistök sem gerð hafa verið að hefja útsendingar á fimmtudögum því það reið allri menningu okkar að fullu, hvar heyrið þið td um að fólk taki félagsvist, á húslestra heyrist ekki minnst einu orði lengur, karlakórar sem voru nánast tveir í sveit þykja bara halló í dag og það segir mér að sjónvarpsgláp geri mann laglausan enda sést það best á "Söngvakeppni Evrópskra Sjónvarpsstöðva". Til að toppa þetta með söngvakeppnina þá var flugdrekahátíð í Cleethorps um helgina og var bein lýsing á henni????? Sjáið þið þetta ekki fyrir ykkur. Hálfsjötugur maður sendur í miðjum sandinum og lýsir fyrir okkur útliti og flugi flugdreka fyrir ofan hausinn á okkur "Til hliðar við bláa drekann er rauður dreki sem er álíka langt í spottanum á, það má sjá á honum tígullaga mynstur ef vel er gáð......heyrðu þú þarna með svörtuleðurblökuna það má ekki fara yfir 60 metra markið.... " hvað var hann þá að reyna að svindla???? Svo Stóð maður þarna og góndi uppí loftið alveg eins og Kross-systurnar um árið þegar þær rifust um það hvort stóra hvíta ferlíkið sem flaug fyrir ofan þær væri Álft eða Svanur, fyrir vikið er maður með harðsperrur í baki og hálsi uppí haus, svo kannski má segja að þetta sé meiri íþrótt fyrir áhorfandann en keppandann, Ég held að maður eigi langt í land með að verða "flugdrekabulla" einhvern veginn ekki mitt sport......nei....nei ég held ekki.

Blogger kerfið er að tilkynna mér að ég sé að fara að skrifa 151 pistilinn í þetta skiptið. Maður verður að fara að finna sér útgefanda fyrir jólin. Ég mun nú segja frá því göfuga verkefni sem ég hef tekist á hendur uppá á mitt einsdæmi og ótilneyddur og svei mér þá í óþökk þeirra er ég reyni að uppfræða. Já ég hef hugsað mér að reyna að fá Bretanna hér til að fræðast um sögu sína og hvernig þeir töpuðu einlægt stríðum við Íslendinga á árum 1958 til 1976. Ekki það að skilja sem ég hafi komist yfir mædda og þjáða byggingu og gangi þar um ganga með svarta skykkju yfir axlirnar eins og virðulegum rektor sæmir. Nei öðru nær, ég lét fyrirtækið fjárfesta í þremur videospólum sem heita Síðasti Valsinn og var sýnd á Stöð 2 á sínum tíma. Það gékk svo fram af mér að það unga fólk sem með mér vinnur hefur lítla þekkingu og því síður áhuga á að sökkva sér ofan í rykfallnar staðreyndir um það að Breska heimsveldið skuli hafa tapað stríði og hefur alltaf verið og er enn uppá aðra komnir með nauðþurftir. Eiginlega hefur hefur þessi menntastefna mín fengið afarlítinn hljómgrunn þó hefur forstjórinn fengist til að sjá myndirnar, eða svo segir hann, námið er sko fjarnám og ekkert sérstakt próf að því loknu. Hann þurfti ég virkilega að tala til og að lokum féllst hann á að skoða böndin eftir að ég fullvissaði hann um að þetta væri ekki áróðursútgáfa frá íslenska ríkinu og hann þyrfti að vera viðræðuhæfur um málið því ef ekki þá myndi ég starta þessu umræðuefni í hvert sinn sem við hittum mikilvægan íslending. Svo hann skráði sig hið snarasta í kúrsinn vildi ekki líta ílla út ha. Bretar eru líklega að tapa öðru stríði á morgun en það er hið árlega Eurovision stríð sem ætti að vera búið að afleggja fyrir löngu. Bretar ætla að tefla fram hundleiðinlegu lagi eins og við. Eins og ég sagði hér á blogginu eftir kepnina í fyrra þá öðlaðist þetta dapurlega sjónvarpsefni nýtt skemmtannahlutverk í mínum huga eða það er að segja Bretinn sem lýsir á BBC heitir Terry Voghan og er írsk fyllibytta og er búinn að fá sér nokkra þegar að lýsingum hans kemur og því segir hann það sem hjarta hans er næst hverju sinni og er það því hin "raus-sanna" (þetta er ekki prentvilla heldur nýyrði)lýsing sem á þessari dapurlegu keppni ætti að vera. Sem sönnum íslending mun ég storma til teitis hér í hreppnum þar sem við munum styðja við okkar ömurlega lag, hey hverjum er ekki sama; gott að borða og drekka; hverjum er ekki sama um lagið?

Einkennilegur húmor Í flugstöðinni í Brussel. Þessi glæsilega bygging er allveg týpísk flugstöð ekkert nema ranghalar svo að þegar maður loksins kemst út undir bert loft finnst manni maður hafa gengið það langt að það hljóti að vera óþarfi að taka leigubíl, maður ætti að vera kominn á leiðarenda. Til að létta okkur sporlötum verkið eru færibönd sem flytja mann eftir göngum og tengibyggingum. Skrýtið með bæði þessi færibönd og einnig rúllustiga að, alveg sama hvað maður notar þetta oft maður þarf alltaf að virkilega vanda sig þegar maður stígur af þessum óskapnaði. Belgar deyja sko ekki ráðalausir í því að hjálpa manni af færiböndunum. Meter áður en að endanum kemur þá heyrist sagt fyrir ofan mann "Mind your step". Og þar sem maður er einn á ferð og á ekki von á því að vera dreginn inní neinar djúpar viðræður við nærstadda þá lýtur maður upp til lofts í einfelldni sinni til að berja þann augum sem á mann varpaði þessari kveðju og um leið tekur helvítis bandið enda og maður endastíngst in marmaralagt gólfið umvafin handfarangri. Það er svo sem ekki við neinn að sakast nema eigin sveitamennsku og því er það eina sem getur létt á niðurlæingunni er að bíða eftir næsta hóp að fólki sem færist manni nær eftir bandinu og sjá hvernig því reiðir af við endalok færibandaferðarinnar. Eftir nokkur færibönd í viðbót var maður farinn að ná færni í því að hundsa þetta ávarp og undir lokin gjóaði maður ekki einu sinni augum uppí loft heldur valhoppaði af bandinu eins og Dísa í Undralandi. Rannsóknir mínar á framferði annarra á þessum sömu böndum leiddi það í ljós að allar þjóðir eiga sveitamenn og það þótti mér gott og vinalegt að sjá.

Það er orðið langt um síðan ég bloggaði síðast, vonandi fer þessum þvælingi mínum að linna í bili. Ég kom frá Brussel á Miðvikudagskvöld og seinnipartinn í gær sló mér niður og í gærkvöldi var ég kominn með hita og vorum við fjölskyldan því öll lögst í pest sem þýðir að í dag erum við heima að reyna að hjarna við. Mikið er þetta höfuðsetur Evrópska skrifstofuistmans leiðinlegt. Í síðustu viku komu tvær vinkonur Auðar hingað í heimsókn. Var mikið verslað og spegúlerað í búðum í nokkra daga. Ég var að lesa grein um að meirihluti Bandaríkjamanna sem keypt hafa sér ferð til Skotlands í sumar halda að Haggis sé dýrategund og stór hluti þeirra sem halda slíkt hafa óskað eftir að kaupa sér veiðileyfi á slíkar skepnur. Þetta er nýr möguleiki í ferðaþjónustu að selja Bandaríkjamönnum veiðileyfi á Blóðmör og Lifrarpylsu. Þeir klikka ekki Kanarnir. Breskur almenningur veltir sér meira uppúr fræga fólkinu og hver er að gera það með hverjum. Um daginn var hér á öllu forsíðum grein um frægt (raunverulegt)-par sem í hita ástarleiksins varð fyrir því óhappi að konan hentist fram úr rúminu og rifbeinsbrotnaði þegar hún lenti á náttborðinu. Ég hef aðeins velt mér uppúr þessu sem Breskur borgari (þar sem ég er kominn með kennitölu hér) og ég sé þetta helst fyrir mér eins og hún hafi bara skotist út úr höndunum á honum eins og sápustykki. Þið vitið hvað getur verið erfitt að handleika blauta sápu. Á hinn boginn þá er konan svona meðalmanneskja sem þýðir að hún er 60-70 kg að þyngd og því er maðurinn óvenju skotfastur (enda fyrrverandi fótboltastjarna ) að geta skotið henni út úr rúmminu og rifbeinsbrotið hana í lendingunni. Þetta er nú ekki allt því þegar konan kom á spítalann mætti lögreglan og handtók knapann og kærði hann fyrir heimilsofbeldi sem var síðar dregið til baka. Niðurstaða mín úr þessum vangaveltum mínum er sú að það er stórhættulegt að vera frægur.