Í gær var mikill gleðidagur í lífi mínu eftir sjö ára bið, þegar, Jenson Button hraðakstursekill náði þeim frábæra árangri á BAR bifreið, að hreppa ráspól í tímatökum í Imola brautinni á Italíu. Það eru kannski ekki margir sem vita um hvað ég er að tala, nema móðir mín sem í gegnum tíðina hefur þurft að umbera mismunandi skoðanir okkar feðga á því með hverjum ætti að halda í formúlunni hverju sinni og í fæstum skiptum hefur engum okkar orðið mjög ágengt í að halda með sigursælum ökuþórum. Pabbi hélt mikið uppá Damon Hill og fór síðan að bera víjurnar í Jarno Trulli eftir að sá fyrrnefndi hætti sínum ofsaakstri. Bjarni Bróðir var hliðhollur Mika Hakkinen og síðar Kimi, Kimi hvað? En ég hef haldið með Jacques Villeneuve Frönsku mælandi-Vestur íslending frá Canada, frá því að Þýski Skósmiðurinn reyndi að aka hann útaf í Jerez brautinni 1996 en féll á eigin bragði og tapaði heimsmeistara möguleika sínum það árið. Við höfum þó allir lagt blátt bann við að halda með þessum þjóðverja þarna hvað heitir hann aftur?. Já þessi sem keyrir um á FIAT-iunum? Ekki hefur árangur okkar manna verið til fyrirmyndar og ætíð var hringst á þegar umbjóðendur okkar enduðu utanbrautar eða þurftu að leggja reiðskjótum sínum sökum einhverskonar helti eða innyflavandamála. Villeneuve hefur alltaf verið talinn frekar villtur og óhlýðinn og kannski þess vegna sem ég hef haldið upp á......???? HVAÐ meinið þið? En árangur hefur ekki verið mikill síðan hann hlaut þennan heimsmeistaratitil 1996. Árið 1997 stofnaði hann nýtt lið með öðrum og hefur hvorki gengið né rekið síðan þá. Og lok síðasta tímabils hætti hann keppni eftir að liðið vildi ekki endurnýja við hann samninginn. En maður gefst ekki upp og heldur tryggð við sína menn og þá var bara að taka við og halda með arftaka hans í liðinu sem er nefnilega eins og fyrr sagði Jenson Button. Það er sem sagt 7 ára bið eftir árangri sem í gær var rofin og nú er að sjá hvernig sjálf keppnin fer í dag. Kannski maður hringi í gamla manninn til Danmerkur til að spurja yhann hvar hans maður sé í rásröðinni?

Fyrst ringdi beint niður og svo ringdi skáhallt niður svo ringdi aftur beint niður og að lokum ringdi lárétt, en við erum vön því frá Eyjum svo við kipptum okkur ekki mikið upp við það. Og ef ekki ringdi þá var hávaðarok, semsagt Stórhöfða svíta. En mikð er fallegt í Scotlandi, Ensk fegurð er afkáraleg við hliðina á þeirri Skosku. Eins og fyrr sagði ringdi bara tvisvar fyrst í þrjá daga og síðan í tvo daga og þá riftum við áðurgerðum samningi við ferðaþjónustuaðilann og héldum heim á leið í Healinghreppinn í gærdag. Hér tók við okkur 20°C hiti og sól og er einnig í dag og spáir því nokkra daga. Þó veðrið í Scotlandi hafi verið svona hryssingslegt þá komu sólarsprettir inn á milli sem gerðu daginn glaðlegan og falllegan, þarna á þessu Dumpfries og Galloway svæði er náttúrufegurð mikil og glæsilegir kastalar sem gaman er að heimsækja og skoða, þá eru þarna golfvellir nánast fleiri en tún enda golfið fundið upp af Skotum. Málið er að erfitt er að skilja málið þe. tungumalið og tekur nokkra stund því maður þarf virkilega að leggja við hlustir til að ná því sem sagt er. Fyrsta kvöldið var ákveðið að fara ekki útí neinar eldamennsku aðgerðir heldur kaupa tilbúna rétti og neyta á meðan mörlandinn væri að koma sér fyrir í caravaninum. Auður tók að sér að ná í matinn og kom með kebab með "jelly sauce" sem reyndist vera "chilly sauce" bara spurning um framburð. Krökkunum fannst mikið meira gaman heldur en okkur að velta sér uppúr drullunni og að lokum fór svo að Auður setti í þvottvél þar sem búið var að maka Skoskum aur í allan fatnað sem tekinn hafði verið með. En þetta var samt gott og fínt að keyra sig aðeins niður eftir mikinn þvæling síðust vikurnar.

Af búmannsraunum hér í Vindbelg fer það helst að froskahrognabingurinn í tjörninni er stærri í ár en í fyrra að er okkur í öldungaráðinu finnst og er það frekar hryllileg tilhugsun og teljum við að framlegðin af þessu eldi sé ekki slík að stunda beri það taumlaust. Að vísu urðum við ekki rosalega mikið vör í fyrrasumar við afrakstur eldisins aðeins sáum nokkra stökkva hér og þar en kannski það hafi haft einhver áhrif á viðkomu stofnsins að ungir froskahirðar af íslenskum ættum sem ekki höfðu á þeim tímapunkti alist upp við eða með þessum skepnum hrærðu nokkuð reglulega í tjörninni með ýmsum áhöldum. Þá andaðist froskur um daginn hér í tjörninni, ekki er ég hissa þvílíkur fúlipyttur, og samt sleppti þessi sem á baki honum eða henni var takinu ekki fyrr en við Örvar veiddum parið uppúr, þá var neðra kvikindið orðið fagurgult eins og Landflutningatrukkur, að efra kvikindið sleppti takinu og stakk sér aftur beina leið í pyttinn. Við jarðsungum síðan þann gula í froskagrafreitinum en þeir eru nú tveir sem þar hafa verið grafnir. Örvari vex ásmeginn í framgangi við hinar ýmsu dýrategundir sem þetta land búa með okkur mannfólkinu. Ein tegundin eru býflugur eða vespur eða geitungar en fyrir mér eru þetta allt sama tóbakið og ber að varast hvað sem það heitir. Við höfum margreynt að koma þeim skilaboðum til Örvars að vera ekki að etja við þessi kvikind kappi en það hefur ekki náð eyrum hans enn. Og vinurinn stendur og lemur frá sér og reynir að berja þær til óbóta, ojæja hann lærir þegar hann verður stunginn. Þetta sýnir mér að hann hefur erft eiginleika sem rekja má í beinan karllegg mín megin og það er að við höfum alltaf getað lokað eyrum, karlar í minni ætt. Ósýnilegar blöðkur leggjast ofurhjóðlega yfir heyrn okkar og við verðum ekki sérstaklega varir við ýmiskonar umhverfis hljóð, td eiginkvenna, foreldra og annarra sem hafa mikla þörf fyrir að miðla okkur upplýsingum sem gætu leiðbeint okkur í lífnu eða gert okkur þjálli í taumi og sambúð. Við erum ákaflega stoltir af viðhaldi ættareinkenna.

Páskar eru nú á enda og hafa verið mjög rólegir og fjölskylduvænir hjá okkur hér, bara "chillað feitt". Það má kannsi segja að við höfum sett upp okkar eigin Páskahelgileik á Laugardaginn þegar við fórum til Lincoln hér 1 klst suður af Grimsby. Í Lincoln er heilmikill kastali og kirkja, reist á 12 öld, sem trjóna tignarlega efst á hæð yfir borginni og er hér ekki um neina íslenska kotungskirkju að ræða í stærð heldur telur ferlíkið þúsundir fermetra. Við sem sé lögðum bílnum niður í bænum og héldum eins og þúsundir annarra inní iðandi mannþröng sem liðaðist fram og aftur um verslunnar strætið göngugötu er tengist í mjög brattri eldgamalli götu sem liggur beint uppí kastalann og krirkjuna. Þeir meira að segja eru svo skarpir að hafa nefnt götuna "STEEP HILL" sem á Vestmannaeyjísku útleggst sem "STREMBUGATA" eðlilega. Þetta örkuðum við alla leið upp og niður aftur og sviðsettum þar með í leiðinni píslargöngu krists á mjög nútímalegan hátt þar sem tákn krossins er barnakerra sem fólk ýtir á undan sér og almúginn til hliðar er nú myndaður af verslunum sem sífellt kalla á mann útsölur og tilboð. Niður aftur héldum við og á enda strætisins, niður í móti, rákumst við á Subway stað. Vægast sagt var eins og við hefðum rekist á löngu týndan nákominn ættingja, við drjúpum höfðum spennum greipar um brauðbitann og var nú þögul en munúðarfull stund á meðan þessum skyndibita sem minnir okkur svo mjög á ísland var neytt. Þetta var okkur öllum sem þátt tókum mikil helgistund. Amen. Við fengum páskaegg þetta árið, þess vegna hefur ekki verið neitt stríð á blogginu undanfarið, ákaflega góða málshætti: Ragna fékk: Hægara er að finna að en gera betur.Örvar fékk: Árvakur þrífst en fátækt fylgir lötumAuður fékk: Fátt er það sem enginn ann Og ég fékk: Sá fær happ er hamingjann ann. Í gær fórum við svo í fjölskyldugarð og voru börnin þar á hlaupum allan daginn. Barnauppeldiu er eins og laxveiði, bara spurning um að þreyta hann nóg fyrir löndun. Annars eru páskar hér ekki sérstakalega heilagir allt opið og ýmislegt hægt að gera sér til afþreyingar. Látum þetta gott heita í bili.

Veðurspá fyrir Grimsbyhrepp er þokkaleg svona 10-16°C hiti og mestmegnis þurrt um páska. Hinsvegar spáir illa fyrir færð á vegum og í flugi en gert er ráð fyrir að um 18 milljónir manna ferðist um þessa helgi hér í UK. Það þýðir, eins og við heyrðum af í gær, að 3 tíma ferð tók 10-11 tíma sökum umferðateppu. Það er því mikilvægt að vera með nóg eldsneyti og hafa eitthvað afþeyingarefni með sér til að td lesa á meðan að bílaraðir þokast ekkert áfram. Ég get sagt ykkur að það er ekki alveg min stíl að vera fastur í umferðarteppu og passar ekki í mitt þolinmæðisconsept. Íslenskir hreppsbúar eru flestir heimavið um þessa helgi og sjálfsagt hafa einhverjir eins og við ætlað sér að fara í styttri ferðir um helgina, ég hafði vonað að við gætum farið í fellihýsið en það er ennþá töluverður næturkuldi og td í nótt frysti í birtingunni. Það er svo skrambi erfitt að halda hita á henni Auði minni við svoleiðis aðstæður. En það kemur vonbráðar tækifæri til að fara í vagninn.

Það hefur verið mestmegnis legið í hvíld eftir að ég komst heim til mín kl:03,00 aðfaranótt Laugardagsins sl. En eftir að við, ég og fjölskyldan, fórum frá Íslandi sl Mánudag til UK hef ég eytt 9 tímum og 10 mínútum í flugvélum í hinar og þessar áttir og það er ekii það skemmtilegasta sem maður gerir. Það var sem sagt tekið út töskum og hent í eina þvottavél til að fara með til Íslands á Miðvikudeginum. Rétt náði að leggja mig á Loftleiðum þegar ég þurfti að vakna aftur og nú var maður saltaður í litla 8 sæta (rosalega sæta)flugvél og haldið til Færeyja. Einn og hálfur tími og þá upphófst mikið hopsasí og hopsasa þegar vélin sleikti sér inn í aðflugslínu en töluverð ókyrrð var og kom þá lendingarreynsla mín frá mörgu Eyjafluginu í góðar þarfir. Ekki var öllum rótt en vélin lenti samt sem áður upp brekkuna og stoppaði hinu meginn við hólinn, flugbrautin er svona yfir hól. Færeyjar heilsuðu okkur ferðalöngunum með roki, skúrum og þokulofti. Eftir að hafa farið í gegnum ekkert vegabréfaeftirlit eða tollskoðun, ekki vera að æsa sig neitt yfir þessu í Færeyjum, þá héldum við að af stað til Þórhafnar. Mikið höfum við verið vitlausir Íslendingar að segja okkur undan Danskri stjórn. Þeir frændur vorir Færeyjingar hafa sko aldeilis notað sér vegastyrki Dönsku stjórnarinnar og yfirborstjóri Eyjanna hefur algjörlega misst stjórn á jarðgangabornum því það er varla hóll þarna sem ekki hefur verið nagaður með slíku tóli. Færeyjar eru eins og risastórt oststykki. Þórshöfn er fallegt bæjarstæði sem telur 17000 íbúa en heildarfjöldi íbúa er um 43000 manns. Klakksvik er næst stærst með um 5000 íbúa, og þá hljóta aðrir bæjir og þorp að vera minni. Mikið var vinalegt umhverfi og fólk sem maður talaði við og sá. Ég flaug síðan frá Færeyjum til Kaupmannahafnar og þaðan með hinu sí seina flugfélagi easy jet, það hefur ekki verið á áætlun síðan það var stofnað, til Newcastle og bílaleigubíll frá Newcastle til Healing. Hér er vorið komið eða skal maður frekar segja sumarið því maður sér dagamun á trjám og blómum og allt er að verða grænt og laufgað og hitasig hleypur á tugum td. þegar ég fór á Stanstead á Miðvikudag sl þá lagði ég af stað í 16°C hér í Healing og á Stansted var 21°C Það hefur verið frekar vindasamt samt með þessu. Við feðgar slógum garðinn í dag í fyrsta sinn á þessu ári og hefðum svosem getað verið búnir að gera það áður en við áttum ekki til bensín á brúsa (þetta er afsökun sem klikkar ekki). Jæja látum þetta duga í bili.