Mér hefur gengið bölvanlega að halda mig hægra megin á götum borgarinnar í dag. Þetta er orðið manni svo eðlislægt að aka sér vinstra meginn að bíldruslan lak alltaf yfir á hann í dag. Það varð þó ekki nein mannskæðslys vegna þessa háttarlags bifreiðarinnar þó kannski nærri hafi legið þegar ég fór öfugt inní hringtorg og út úr því aftur og áttaði mig ekki á fyrr en MAN trailer nálgaðist mig beint á móti, þá bara beygði ég rólega til hægri og inn á plan og lyfti hendi með bæjarstjóralegum þokka og horfði eins vingjarnlega á þungaflutningabílsjórann og sagði alveg pollrólegur "blessaður". Mér sýndist hann segja helvítis fíflið þitt þegar hann þaut framhjá. En Ok ekki ætla ég samt að leggja honum það í munn, hann gæti bara hafa sagt; "allt í lagi vinur". Nei annars líklega ekki. Auður fór ekki nema einu sinni á móti einstefnu. Þetta gengur bara betur á morgun. Örvar Óli fékk að fara á leikskólann með ömmu sinni í dag, sko amman vinnur þar, og hafði með sér bók um froska enda þaulreyndur froskahirðir úr Healing hreppi. Þar stóð hann fyrir framan önnur börn og hélt fyrirlestur um kynlíf, eggfrjógun og þroskaferli froska, eflaust hefur hann verið essmæltur eins og Kári Erfðagreiningu. Börn og starfsfólk mun hafa haft gagn og gaman af. Yfirleikskólakennarinn sagði Örvari að hún hefði borðað froska, Okkar maður horfði stórum augum á leikskólakennarann sem hafði stokkið mörg þrep upp virðingarstigann hans því það eru bara hetjur eða þorparar sem borða froska, Hanna á leikskólanum og Fúsi froskagleypir sem nýverið var lesinn fyrir Örvar. Í matartímanum tryggði hann sér sæti næst þessari nýju hetju sinni og síðan leit hann ekki af henni allan matartímann, hefur ekki viljað missa af því þegar froskaátsveislan myndi hefjast. Æji hvað það er gott að vera lítill og ungur þá er heimurinn oftast svo einfaldur.

Gott þegar maður bloggar ekki lengi þá er manns greinilega saknað. Svona getur maður mælt ótrúlegustu hluti. Það hefur svo sem verið allmikið að gera hjá mér og við höfum verið útum allt land í vinnuferðum. Þetta gerir að verkum að mikilvægustu hlutir eru látnir sitja á hakanum svo sem að blogga. Auður hefur nú komið opinberlega fram með prentarabandinu og var það um síðustu helgi sem þau spiluðu á agalega fínum dinner í Winther Garden í Cleeethorpes Þessi staður er nokkuð þekktur sérstaklega meðal íslenskra sjómanna sem í gegnum tíðina hafa reynt að ná úr sér sjóriðu þar eftir langa siglingu yfir úfið Atlandshafið. Sem sé þarna kom hljómsveitin fram og lék tónverk sem að mati barintónleikara passaði frekar illa við á þessari stundu. En hey hvað vitum við norðan úr 66° gráðu?. Giggið hjá þeim gékk átakalítið fyrir sig þó stjórnandinn hafi hent tónsprotanum í Auði, ekki vegna lélegrar frammistöðu heldur, mun hann hafa misst takið eða það sagði mín Auður mér. Annars segir Auður mér orðið ekkert lengur af æfingum sveitarinnar eftir að ég bloggaði um inniskóakaupin, virðist mér sem hún haldi verndarhendi yfir hljómsveitarfélögum sínum og vilji ekki leyfa mér að sjá á þessu ágæta fólki spaugilega hliðar, sem eru þó nokkrar. Eða kannski gerist bara ekkert lengur hjá þeim á æfingum. Við munum leggja land undir fót, dekk, væng, aftur fót og síðan dekk og mæta til Reykjavíkur á Laugardagskvöldið svo hér með auglýsum við eftir partýi sem við getum komið í beint úr vélinni. Áhugasamir sendi mér endilega línu. Já ég vann þrekvirki um daginn er ég lauk loks við bók Hallgríms Helgasonar "þetta er allt að koma". Sennilega hefur titill bókarinnar verið þess valdandi að ég var ekki löngu búinn að henda enni útí horn. Þetta eru 490 bls af þrugli um ........ ég nenni ekki einu sinni að rekja þetta hér. Og ég veit ekki hvað skal segja, ég las 101 Reykjavik og hafði reglulega gaman af henni en þessi bók hefði getað verið 200 bls það hefði bara verið fínt en fyrir vikið var ég níu vikur að berja mig í gegnum hana. Síðan las ég Grafarþögn eftir Arnald Indriða í vikunni og það var fín bók nú er ég að lesa "synir duftsins" eftir sama höfund og er rétt byrjaður. Um jólin las ég bók eftir fyrrvernadi sveitunga minn Bjössa í Vogum núverandi blaðamann á Akureyri. Sú heitir Rottuholan og hafði ég gaman að henni. Bjössi komst bara vel frá henni. Einnig las ég um jólin Flateyjarráðgátuna og það var fín afþreying sérstaklega þar sem maður er farinn að þekkja sig nokkuð vel í Flatey. Þetta var bókmennta hornið í Bjögga Adda-Bjarna þetta árið og bíð ég spenntur eftir næstu jólum þegar jólabækurnar koma. En fyrst, mamma, kom páskarnir og þá, mamma, gefa foreldrar börnum sínum páskaegg.

Sunnudagur og frekar lítið aðhafst í dag eftir langann gærdag þar sem hér var haldinn 22 manna Lundaveisla. Já 16 fullorðnir og 6 börn og allt í mat. Í forrétt var tvenna reyktur Lundi og Kúmen gravin gæs með því var melona og hunangs dill frauð. Vakti geypilukku. Í aðalrétt var síðan Lundi, með brúnuðum kartöflum og eplarjóma salati og uppbakaðri Lundamaltsósu. Þetta tókst allt mjög vel og var agalega gott. Þarna vor þó nokkrir sem töldu sig vera að neyta þessa fiðurfénaðar í fyrsta sinn og létu allir vel að. Síðan var marengsterta á eftir og Nóa konfekt. Að þessu öllu loknu var lagst í gítar spil og söng og var þessu framhaldið til um tvö í nótt. Veislurnar hjá okkur eiga orðið sér nokkuð sterkan aðdáendahóp. Enda alltaf tilhlökkunar efni þegar borin er á borð alvörumatur í landi hins frekar vonda breska matar. Það er kominn vorstemming í okkur hér og aðeins er verið að dunda sér meira utandyra. Þá er líf að kvikna og Tjarnarkynsvallið komið að af stað, maurar að hefja innrás sína inn á heimili mannanna og kóngulær eru að gera sig sýnilegri. Þá ræðst heimilsfaðirinn af stað með mauraeitur í brúsa og eitrar meðfram húsinu til að stöðva þessar leiftursóknir herskárra svartmaura. Hér eru aðalega tvær gerðir maura Svartmaurinn og Rauðmaurinn eða Brúnmaurinn. Svartmaurinn er sauðmeinlaus aðallega hvimleiður sykursjúklingur, leggst að mikilli áfergju á gotterý sem ungviðið hefur kannski skilið eftir einhversstaðar. Hitt kvikindið bítur en hann hef ég ekki orðið var við hér innan dyra en séð einstaka sinnum utandyra. Ég verð að setja hér með eina sögu sem ég heyrði um daginn af heldra fólki í stríðinu. Þó hún egi ekkert skilt við maura. Þannig var að 1944 var þýskur stríðsfangi settur í vinnu á óðalsetri hér í Bretlandi hjá einhverjum Lordi og hann fékk þann starfa að vera garðyrkjumaður. Lafðin á heimilinu var afar ánægð með vinnumanninn hældi honum á hvert reipi við nágranna sína "He is ever so nice chap this German POW." Árið 1945 var hann síðan sendur til síns heima og saknaði lafðin hans sárt þangað til vorlaukarnir sem hann plantaði blómstruðu því með laukunum hafði hann skrifað með blómstrandi stjúpum "HEIL HITLER".

create your own visited country map or write about it on the open travel guide Svona getur maður komið sér á kortið.